Ποιητικές νότες
Σκόρπια Πουλιά
 

Μ’ ένα βιβλίο συζητώ: Η Μαρία των Μογγόλων

Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση Μ’ ένα βιβλίο συζητώ
Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2018, 6 μ.μ. στη Λέσχη, Αδριανού 3,
Νέο Ψυχικό (στάση Σκαλάκια, 210 646 3888).  
 
Η Ήβη Σταυροπούλου, Γενική Γραμματέας της Λέσχης, θα εισηγηθεί για συζήτηση με το κοινό, τις αυτοβιογραφικές διηγήσεις της Μαριάννας Κορομηλά, εκδόσεις Πατάκη. 

Παράλληλα, θα γίνει έκθεση ποιοτικού βιβλίου

Βυζάντιο 12ος-13ος αιώνας μ.Χ. Η νόθα βασιλοπούλα στέλνεται νύφη στον αρχηγό των Μογγόλων. Παράλληλα με την εξιστόρηση της ζωής της Μαρίας, η συγγραφέας διηγείται τη δική της ζωή τώρα στον 20o-21o αιώνα, τους δικούς της προσωπικούς αγώνες, την δική της πνευματική πορεία.
 
Για μένα, η Μαρία είναι όλες οι Μαρίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Είναι τα εκατοντάδες κορίτσια που επιβεβαίωσαν διπλωματικές συνθήκες και πολεμικές ανακωχές, ενίσχυσαν την εξωτερική πολιτική του κράτους. Κατέστησαν ανεκτίμητες τις αυτοκρατορικές δωρεές προς πολιτισμένους και κυρίως, απολίτιστους ηγέτες, πρόσφατα εκχριστιανισμένους βαρβάρους, άξεστους φύλαρχους του Καυκάσου, πρωτόγονους κυρίαρχους της σκυθικής ερημίας, αναλφάβητους βασιλείς της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης… 
Όλες οι ηρωικές και λησμονημένες Μαρίες, των οποίων η θυσία και τα έργα δεν εκτιμήθηκαν ποτέ, ενσαρκώνονται στο πρόσωπο της Μαρίας των Μογγόλων που ακολούθησε τον μοναστικό βίο, της μοναχής Μελάνης. σ.309
 
Βρίσκομαι και πάλι κοντά στους προγόνους μου που είχα αποκηρύξει… Μου πήρε καμιά εικοσαριά χρόνια για να συμφιλιωθώ μαζί τους και να τους εντάξω στη χορεία των προσφιλών κεκοιμημένων. Ως έναν βαθμό το οφείλω στη Μαρία και αυτό. Νομίζω όμως ότι η γενικότερη ενασχόλησή μου με το υλικό της ιστορίας και η συνεχής προσπάθεια κατανόησης των ανθρώπων του παρελθόντος, τα χιλιάδες πρόσωπα τα οποία με εξοικείωσαν με την πραγματικότητα και τις αντιφάσεις της, είχαν ευεργετικά αποτελέσματα στη διαδικασία της αποδοχής των εξ αίματος οικείων.
Με τον καιρό, μαλάκωσε η νεανική αδιαλλαξία και μειώθηκε το αβυσσαλέο χάσμα. Κυριολεκτικό βάλσαμο η αποτίναξη της δογματικής ιδεοληψίας απέναντι σε προσωπικές υποθέσεις και αναπόδραστες κληρονομιές. Έστω κι αν καθυστέρησε τόσο πολύ η διαδικασία της συμφιλίωσης. σ. 284