Ποιητικές νότες
Σκόρπια Πουλιά
 

Μ’ ένα βιβλίο συζητώ: “Η αδικία που πληγώνει"

Η Λέσχη, σας προσκαλεί στην εκδήλωση Μ’ ένα βιβλίο συζητώ, Τετάρτη 19 Μαρτίου 7 μ.μ. στο Σπυροπούλειο Πνευματικό Κέντρο Ν. Ψυχικού, Ολυμπιονικών και Αγ. Σοφίας (στάση Σκαλάκια, 210 6749137). Η Χρυσούλα Αντωνίου, θα εισηγηθεί για συζήτηση την ψυχολογική μελέτη του παιδο-ψυχίατρου  Δημήτρη Καραγιάννη, «Η αδικία που πληγώνει», Εκδόσεις Αρμός, για συζήτηση με το κοινό. 
Παράλληλα θα γίνει έκθεση ποιοτικού βιβλίου. 
 
Κοινωνικές επαναστάσεις έγιναν σαν επακόλουθο του αιτήματος της δίκαιης κοινωνίας και των ίσων ευκαιριών για τους πολίτες. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει αισθανθεί την αδικία ή να μην έχει αδικήσει κάποια στιγμή στη ζωή του…
Η αδικία που πληγώνει, του Δημήτρη Καραγιάννη, ανατρέχει στα επώδυνα βιώματα της παιδικής ηλικίας. Αναζητά τις συνθήκες που την προξενούν στο οικογενειακό περιβάλλον, τις επώδυνες ματαιώσεις στις συντροφικές σχέσεις, επεξεργάζεται την εμφάνισή της στον εργασιακό χώρο, στο σχολικό περιβάλλον.
Στο βιβλίο αναζητούνται οι όροι της υπέρβασης όχι μόνο σαν ηθική επιταγή αλλά και σαν ικανότητα επεξεργασίας των τραυμάτων του παρελθόντος, ώστε να έρθει η γαλήνη και το προχώρημα στο μέλλον.
Όπως γράφει στον επίλογο του βιβλίου του: «Η χειρότερη αδικία που μπορεί να υποστεί κάποιος δεν αφορά τη βλάβη που του έγινε αλλά την ομορφιά που δεν θα βιώσει, αν καθηλωθεί στο επώδυνο παρελθόν». Και: «Αυτός που αισθάνεται αδικημένος δεν συνειδητοποιεί ότι χάνει τη ζωή του, καθώς ο νους του γυρνά διαρκώς στο γεγονός και στα πρόσωπα που τον πλήγωσαν».  
Ένα βιβλίο από το οποίο πολλά έχει να κερδίσει αυτός που θα το διαβάσει.
 
Είναι σίγουρο ότι οι νέοι που επιφανειακά δείχνουν ανώριμοι, αν τους εμπιστευθείς και τους εμπνεύσεις, θα αναδείξουν την κρυμμένη ομορφιά και την πραγματική ανθρωπιά τους. Δεν είναι τυχαίο που ο Πωλ Κλωντέλ καταγράφει ότι «τα νιάτα είναι πλασμένα για τον ηρωϊσμό!» σ.199
 
Η αυθεντική αγάπη, η αυθεντική τρυφερότητα, η αυθεντική ομορφιά, η αυθεντική Θυσία, ο αυθεντικός ηρωισμός, η αυθεντική χαρά δεν κραυγάζουν. Δεν κάνουν θόρυβο. Μοιάζουν στο θρόισμα των φύλλων ή στο κελάρυσμα του νερού ενός ρυακιού. σ.201
 
Οι άνθρωποι είναι δυνατόν να αλλάξουν, όταν αγαπήσουν όχι συναισθηματικά, αλλά οντολογικά, με όλη τους την ύπαρξη. Είναι η αγάπη που αλλάζει τους ανθρώπους. σ.248